belonen en time-out

Jessie · Geplaatst: Ma Aug 20, 2007 8:01 pm Onderwerp: belonen en time-out

ok ik geef het toe, ik zit met mijn handen in mijn haar en ik zie het einde van die tunnel niet meer!!!!
Sommigen onder jullie hebben een heuse hysterische bui van Kaat meegemaakt. En dan was ze nog snel gedaan.

De laatste weken is het zowat 5 op 7 dat ik zo'n bui dien te verwerken.
Met als gevolg: ik loop de muren op en ik sta zelf zowat te huilen!!
Michel laten overnemen is geen oplossing, want ze werkt haar buien uit op mama + Michel heeft dat geduld ook weer niet.
Deze avond hebben we er nog eentje ten tonele gekregen... ik ben op!!!!
(lap traantjes... Crying or Very sad

)

Ik weet dat negeren een goede methode is en ze in time-out zetten eveneens.
Al heb ik het probleem dat een degelijk time-out plaatsje, zonder dat ze zichzelf pijn doet, moeilijk te vinden is hier in huis.
Het park is weg en haar bed wil ik absoluut niet gebruiken!
De gang is een mogelijke oplossing, maar daar zijn aan de trap nogal wat scherpe hoeken.
Waag ik het me of niet? Kan een kind in zo'n toestand zichzelf pijn doen?

Mijn andere vraag is: wanneer start je met belonen? Bv stickertjes of stempeltjes enz?
Zou dit helpen denken jullie? Ik weet niet goed of ze gaan snappen?

ik wil jullie alvast bedanken voor de goede raad en het luisterend oor
_________________
Jessie - mama van Kaat en Tess - "mijn 2 engeltjes" (07/09/05)

muzemans · Geplaatst: Ma Aug 20, 2007 8:21 pm Onderwerp:

jessie: kun je echt geen veilig plekje vinden? probeer eens de gang en hou een oogje in het zeil? of jullie kamer/bed?
heb je een verklaring waarom ze het bij jou altijd doet? wsl merkt ze dat het jou meer raakt dan michel?
ik laat kobe gewoon op de grond liggen, meestal gaat het dan vlug over.

muis · Geregistreerd op: 02 Aug 2005 Berichten: 621

zoals ik in je blogje al zei negeren en volhouden het beterd echt wel en desnoods Michel er zich mee laten bemoeien en van je hart een steen maken,want het is dat dat ze weet en je zult zien met een half jaar is dat al veel gebeterd maar je moet echt volhouden,sterkte

Kristel · Geplaatst: Ma Aug 20, 2007 8:25 pm Onderwerp:

Ons Dagmar heeft ook zo'n periode gehad, rond dezelfde leeftijd, gewoon van vermoeidheid denk ik.
Wij hebben ze ook enkele keren in de gang gezet, dat hielp soms maar ook niet altijd.
We hebben ook alles geprobeerd, negeren, troosten, ... niks hielp.
Ik heb ze toch eens 1x in bed gestopt, ik had ze bijna iets gedaan denk ik ... en ze heeft zich toen in slaap gehuild.
Volgens mij echt leeftijd gebonden en ook een beetje kind gebonden, onze Greg kon als baby al met minder slaap en Dagmar had altijd meer slaap nodig.
_________________
mama van Dagmar & Greg
19 maart 2003

gyt · Geplaatst: Ma Aug 20, 2007 8:36 pm Onderwerp:

ik zei het gisteren al: net alsof ik Line terugzag, anderhalf jaar terug... Wij zochten ook een goede time-out plaats... Het park was in gebruik voor de broertjes, de gang is hier absoluut geen optie wegens onze trappenhal, de keuken nog minder, en buiten op het terras? Dat doe je toch niet! Laughing

De hoek, daar kwam ze gewoon uit. Haar hoge stoel had toen al geen beugel meer... Soit, de enige plaats zonder telkens van verdieping te moeten wisselen was... het toilet! En daar heeft ze dan ook zeer regelmatig gezeten, telkens opnieuw erop als ze de deur opende... Gelukkig heeft ze nooit een rol wc-papier afgerold of met haar handen in de wc-pot gehangen. In time out gaan heeft hier toch wel anderhalf jaar geduurd, en het is nog maar sinds een paar maanden dat ze er niet meer minstens wekelijks op vloog...
De stickers zijn hier begonnen rond drie jaar. Maar voordien verdiende ze al smarties die ze mocht eten voor het slapengaan, tijdens haar filmpjes. Ze begon de dag met 10 in een potje, en telkens er een probleem was, eentje eruit... Dat had ze snel begrepen hoor!
Ik weet echt hoe je je voelt op zo'n moment hoor. En twee of drie keer is het me gebeurd om haar gewoon in haar bed te ploffen en te zeggen dat ik haar heel eventjes niet wou zien omdat ze me echt pijn had gedaan. Dan was ze wel onder de indruk hoor.
Line blijft een heel sterk karakter, maar gelukkig overheersen intussen de momenten dat ze echt superformiweldigeindigfantakolosachtig is. Dat ik haar met recht en rede kan zeggen dat ik zo trots ben op haar, dat ze mijn allerliefste meisje is, en dat ik superveel van haar houd. Maar jessie, Line haar gedrag heeft me ook wanhopig gemaakt hoor (ben er zeker van dat er intussen onder mijn kleurtje grijze haren zitten Rolling Eyes

).
Sterkte, en als je wil, babbel maar hoor...
_________________
(meestal) trotse mama van Line (30 aug 2003), Pieter en Lennart (10 okt 2005)

oma mie · Geplaatst: Ma Aug 20, 2007 8:38 pm Onderwerp:

ze voelt echt wel dat je er last van hebt. Ik heb haar buien ook al meegemaakt en negeren leek het beste en als ze wat gekalmeerd was proberen afleiden met iets. De gang is misschien wel de juiste plaats en je kan een oogje in het zeil houden. De trap moet je dan maar afsluiten. Ik heb wel gemerkt dat ze bepaalde ideetje in haar hoofdje heeft en dat ze het naar haar zin wil hebben. Ik kan je alleen maar troosten door te zeggen dat je niet alleen bent in deze situatie.
Gyt had het niet beter kunnen zeggen. Ik weet dat toen jullie klein waren dit ook is gebeurd, maar ik herinner me de mooie dingen meer dan die momenten.
_________________
oma van Kaat en Tess (07-09-2005) en zo fier als een gieter.
mama van Jessie en Tante E (die geen tweeling zijn)

lutg · Geplaatst: Ma Aug 20, 2007 10:12 pm Onderwerp:

Ik weet niet of je hier iets mee bent...
Op mijn werk gebruiken wij een "stop-stoel". De kinderen krijgen eerst 2x een waarschuwing, maar na de 3e moeten ze op de stop-stoel. Die staat in een 'saai' hoekje van het lokaal, waar ze weinig interessants om zich heen hebben, maar wel zo dat wij het kind in het oog kunnen houden.
Daar moeten ze dan even blijven zitten, bijv. 3 minuten (is best lang voor zo'n jonge kinderen). Wij zetten een kookwekkertje naast hen, omdat ze nog geen besef van tijd hebben. Als de tijd om is, gaan wij naar hen toe en vragen we of ze nu weer rustig zijn en terug mee kunnen doen. Als ze wat ouder zijn, proberen we samen uit te vissen waarom die grote woedebui er zo plots was.
Het voordeel is dat de kinderen heel rap weg zijn met deze time-out en je hebt er weinig plaats voor nodig.

Maar dat is dus op m'n werk, thuis heb ik (nog) geen ervaring mee Smile

_________________
Mama van E & M (°14/05/2007)