het wordt zwaar voor de papa

Jipenjanneke · Geplaatst: Di Jul 08, 2008 7:10 pm Onderwerp:

Ik heb hem vanavond al gesproken, gewoon gezegd dat ik bezorgd ben. Van vitaminen wil hij dus niks weten, hij was plots al véél minder moe (ja, Daag... Confused

), heb gezegd dat hij met z'n neef moet afspreken, maar hij wil eerst weten of ik het dan 's morgens wel red met onze twin. Euhm... meneerke vergeet hier eventjes dat ik morgen én overmorgen alleen onze twin moet klaargestoomd krijgen voor de opvang (en ik naar 't werk), want hij staat met de vroege. Hij was net gaan wandelen met de hond, en ik dacht, ik bel z'n neef zelf effie, had 't ventje z'n gsm bij en heb ik dus 't nr ni...
Dat weekendje boek ik morgen. Mijn grootvader geeft eind juli een groot feest voor z'n 80ste verjaardag, en dan zijn de kids sowieso bij de oma logeren, dus kunnen we er ineens van profiteren om wat langer te blijven liggen en uitgebreid te ontbijten. We moeten alleen 's middags terug zijn, want dan komt er een tante van hem ons huis bekijken.
_________________
Ann, Mama van Tinne en Wouter °09-08-07

kaya · Geplaatst: Di Jul 08, 2008 7:43 pm Onderwerp:

Zien er goeie plannen uit allemaal!! Ik zou zo zeggen: hou je eraan, geniet ervan en PRAAT verder met elkaar!! Praten is volgens mij nog altijd het allerbelangrijkst in een relatie of bij sterke emoties in het algemeen! Verplicht hem gewoon zijn gevoelens te vertellen, ook al is ie geen zo'n emotioneel babbelaarstype. Bij iedereen moet het er toch eens uitkomen!

Bij ons zijn de twins er nog niet en ik krijg ook echt de indruk dat mijn ventje er begint door te zitten, maar ja wat wil je, 70 uur per week werken, sinds deze week opnieuw nieuw personeel dat ie weer volledig moet opleren, het huishouden, het koken, boodschappen doen en constant luisteren naar mijn gezaag. Een mens zou voor minder er onderdoor gaan... Gelukkig nog een paar weekjes en ik kan ook weer dingen beginnen doen (al is het maar eens koken of opruimen).

Gisteren heb ik hem ook eens aangepakt en hem echt verplicht om wat meer te praten met mij en te zeggen hoe ie zich voelt. Er is een fikse ruzie aan voorafgegaan voor het eruit kwam, maar uiteindelijk hebben we toch een echt goed gesprek gehad en voelt ie zich vandaag al stukken beter! (ik stond op en er stond een boeket bloemen op tafel in de living "om het goed te maken", ik stond met tranen in m'n ogen)

Veel succes!
_________________
Mama van Lukas en Timon (7 augustus 2008)

Jipenjanneke · Geplaatst: Wo Jul 09, 2008 7:47 am Onderwerp:

We zijn gisterenavond lekker vroeg in bed gekropen, hij viel direct in slaap. Vanmorgen (allé, vannacht om half 5) moest hij opstaan en hij zei dat 't echt niet ging gaan. Ik zei hem dat hij direct van mijn vitamines moest nemen, en dat ik vanmiddag wel om andere zou gaan. En dat hij maar lekker terug zijn bedje inkruipt als hij strakjes thuiskomt, tot we samen de kinderen gaan halen bij de om.

Ik ben straks voor hem thuis, en zal er zeker voor zorgen dat hij z'n bedje ingaat. En vanavond gaat hij samen met de kids naar bed. Zal ik eens baas spelen sé Laughing

Wij kunnen gelukkig goed praten, maar 't gaat meestal over mijn gevoelens, hij is meer praktisch aangelegd (dus praten over hoe we de tuin aanleggen, hoe we 't lek in de douche zouden aanpakken)
_________________
Ann, Mama van Tinne en Wouter °09-08-07

San · Geplaatst: Wo Jul 09, 2008 8:19 am Onderwerp:

Jipke, blijven volhouden hé meiske, dan komt dat wel goed.
Ik herken veel van je punten vanuit onze eigen relatie. Toen Marnik heel klein was wilde mijn vrouwtje ook nooit weg en was ze eigenlijk moedeloos omdat hij een lastige baby was. Ik heb haar dan ook een aantal keer achter haar rug om gedwongen om eens weg te gaan en zo. Ik had een aantal vrienden opgebeld om haar te bellen om af te spreken en ze heeft dat nooit doorgehad. En toen ik onze eerste weekendje samen heb geboekt was ze achteraf wel heel blij, ook al vond ze het eerst niet fijn. Nu plan ik ook af en toe iets voor ons 2'en in. Een paar weken geleden zijn we zo samen gaan eten en dan konden we ook goed uitslapen, ook gepland zonder dat ze wist en ze vond het een fijne verrassing. Het helpt echt wel. En inderdaad, goed oppassen hé dat hij niet in een depressie terechtkomt, want de balans is heel fijn. Veel succes!
_________________

Jessie · Geplaatst: Wo Jul 09, 2008 9:43 am Onderwerp:

praten werkt (oké ik werk bij de bank die dat slogannetje heeft al marketing) maar het werkt echt...
wij praten veel en vaak zij het hevige discussies, maar wij hebben soms ook maar een half woord nodig en zo merken is dat bij jullie ook zo.

het zal hem deugd doen een thuis te zijn of eens kunnen uitslapen en zalig te ontbijten...
_________________
Jessie - mama van Kaat en Tess - "mijn 2 engeltjes" (07/09/05)

Vlinderelf · Geplaatst: Wo Jul 09, 2008 9:56 am Onderwerp:

Eigenlijk is dat straf dat zowel Yves als ik nog rechtop lopen. Toen ik 28 weken ver was heeft mijn ventje helemaal alleen de verhuis gedaan, van 2 huizen naar 1, alles geregeld met de huisbazen, de nieuwe huurders, het huishouden ondertussen gedaan, gereageerd op mijn grillen van in het ziekenhuis. Hij moest ook de was nog doen en kleren voor mij meebrengen, schilderen in het nieuwe huis... Dat was echt heel hectisch.
Daarna kwam ik terug thuis maar kon niet veel meer doen dan op de zetel liggen en 1 doos per dag uitpakken... Dus hij heeft alles in het nieuwe huis in orde gezet en alles geregeld.
Daarna met de bevalling en de kindjes de eerste dagen in een ander ziekenhuis, onze Yane die gestorven is en Ella die daarna nog 2 weken op neonatologie moest blijven en daarna de eerste maand met Ella thuis toen ik oververmoeid was... Hij is echt mijn rots in de branding. Ik zou niet weten wat te doen als hij er onder door zou gaan...
Maar hij vraagt wel hulp aan vrienden, last op tijd een doorzakavondje in met zijn beste vriend of mailt naar zijn ma om het allemaal eens te vertellen.

Ik denk dat het heel belangrijk is om hulp te durven vragen. Ik heb dat geleerd van mijn ventje. Soms moet hij me daarin nog wat pushen maar het is echt belangrijk om niet alles alleen te willen dragen. Dat wordt op een bepaald moment sowieso te veel voor een mens.
Met wat wij dit jaar allemaal hebben meegemaakt... wij voelen ons heel hard gesteund door onze vrienden (die 7 meters en peters). Die houden een oogje in het zeil, vragen regelmatig hoe we ons voelen. Ze hadden op een bepaald moment in de mot dat de kans op postnatale depressie bij mij wel vrij hoog was en ze kwamen afwisselend allemaal regelmatig langs. Dat is goud waard, zo'n vrienden!
_________________
Mama van Ella & Yane °23/01/08
(Yane stierf op 9 februari aan een hartafwijking)

Jipenjanneke · Geplaatst: Wo Jul 09, 2008 9:59 am Onderwerp:

@ Vlinderelf: ja, zo'n vrienden zijn inderdaad goud waard. Alleen hebben we de indruk dat onze vrienden van vroeger niet meer zo snel langskomen als vroeger, en als je er dan naar vraagt is het: jullie hebben het toch te druk met de twin... Vinden we beide erg spijtig, maar ja, 't is nu zo.
_________________
Ann, Mama van Tinne en Wouter °09-08-07