individuele aandacht

sundance · Geplaatst: Zo Okt 14, 2007 1:38 pm Onderwerp: individuele aandacht

vervolg van het vorige topic:

http://www.meerlingen.org/individuele-aandacht-t442-35.html
_________________
Sunny, mama van:
Joey(06/01/2000) en Sarah (23/04/2002)- Axel en Maxim(03/01/2004)
url=http://www.imageposter.com/uploads/get/483524]

[/url]
bestellen bij muzemans

anche · Geregistreerd op: 21 Jun 2007 Berichten: 21

Ik vind met het ouder worden dat je de kinderen zowiezo meer gaat zien als induviduele. Hier wordt er nog nauwelijks gesproken over drieling. Ook omdat ze nu op hun leeftijd,12jaar, voor een eigen weg hebben gekozen, eigen klas, alhoewel er nu terug 2 bij mekaar komen te zitten, maar ze hebben ieder hun eigen vrienden, en dat vind ik zowiezo heel belangrijk.

Hier zijn ze dan nog eens verschillend van karakter, echt van het ene uiterste naar het andere. Onze Jorn heeft veel meer aandacht nodig door zijn ADHD, en dat merk ik vooral aan zijn schoolresultaten die niet zo goed liggen als zijn broer en zus.
Jammergenoeg heb ik hem een beetje in de steek gelaten naar mijn mening de laatste maand, door de scheiding lag ik met mijzelf in de knoop en leefde even naast alles door, maar nu kom ik terug op mijn positieve, en wil ik er voor zorgen dat hij zijn eerste jaar goed zal beeindigen, dus zal ik zowiezo veel meer tijd in Jorn moeten steken.

Maar toch zorg ik er voor dat ze alle vier mijn aandacht nu zullen hebben. Ik praat met hun ieder afzonderlijk, over hun gevoelens en neem ze dan ook nog eens goed vast, zodat ze weten dat ik veel van hun hou.

Mijn dochter Kim heeft het nu verschrikkelijk moeilijk om haar gevoelens te uiten, ze is verschrikkelijk boos op papa en werkt dat ook uit op haar broers, niet te doen, zij was zo een stil kind, en nu zou ik haar met momenten achter het behang willen plakken Laughing

Maar dan besef ik ook wel dat zij zo haar woede probeert te uiten.

Maar het is ook allemaal veel op korte tijd, net naar de grote school, papa die 2weken later vertrekt, ze zitten juist hun hun pubertijd.
En tja, ik sta er dus alleen voor, maar probeer toch de rust in huis te bewaren, wat mij niet altijd lukt.

Maar het zijn schatten van kinderen, ze maken geen misbruik van de situatie, ik heb heel veel steun van hun.

jakke · Geplaatst: Do Nov 01, 2007 6:40 pm Onderwerp:

het is normaal hoor dat ze zo reageren en ook hoe jij eventjes naast alles doorleefde,nu als ze er echt last van blijven hebben moet je misschien een stapje verder gaan en naar een kinder psychiater gaan het is een moeilijke periode voor hun en ook voor jou,en zeker nu ze in de pubertijd zitten,maar er gewoon voor je kids zijn zullen ze al veel aan hebben en probeer echt over je gevoelens te praten met hun misschien komen hun gevoelens ook uit

sterkte
_________________
mama van rani (3-10-96 ) robby (30-4-98 ) en roy (30-4-98 )

anche · Geregistreerd op: 21 Jun 2007 Berichten: 21

Hoi Jakke,

Dat doe ik zeker, ik probeer altijd met hun te praten, ik vraag hun vaak hoe ze hun voelen. Wat ze denken enz. Maar ergens voel ik ook aan dat ze dingen voor mij verzwijgen, zoals hun mening over naar ginder gaan.
Volgens mij is het niet met volle overtuiging dat ze niet willen, heb hun dan ook gezegd, dat ze niet naar mama moeten kijken maar naar hun eigen gevoel, als ze willen gaan, zal ik de laatste zijn om hun tegen te houden, tot nu toe weet ik dat er eentje naar ginder wilt, ik voel dat heel goed aan, hij zegt, maar als ik ga ga ik voor papa ik wil tegen haar geen woord zeggen. Dan moet ik even ingrijpen en zeggen, ja maar jongen dat gaat niet, je moet realistisch zijn, je weet wat je daar te zien zult krijgen, een verliefde papa en madam. En hij kan toch moeilijk geen woord gaan zeggen. Maar ik zeg er niets meer op, hij zal er zelf wel mee afkomen met zijn beslissing.
Onze oudste en ons kim weigeren volledig, vorige week zijn we naar een optreden gaan kijken van papa, madam was aanwezig, wel op een afstandje van ons, maar papa kon het helaas niet laten haar een kus te geven in ons aanzicht, en natuurlijk werd mijn zoon boos, ikzelf ook, hebben onze jassen aangedaan en zijn verdwenen. Papa wel achter ons aan, en dan heb ik iets gedaan wat ik nooit gedaan heb, heb hem uitgescholden op de parking, dat hij totaal geen respect voor mij of zijn kinderen heeft.
Ik hoop alleen maar dat mijn kinderen niet te veel zullen afzien van een eventuele scheiding. Want voor een kind blijft het toch moeilijk, ik weet hoe het voelt om dochter van gescheiden ouders te zijn.

muzemans · Geplaatst: Vr Nov 02, 2007 2:56 pm Onderwerp:

Het is een vervelende situatie waar zowel jij als je kinderen moeten leren mee om gaan. Het spreekt voor zich dat het met vallen en opstaan zal gebeuren! Hou de moed er in!

gyt · Geplaatst: Vr Nov 02, 2007 9:34 pm Onderwerp:

pfff, idd een moeilijke situatie. Hopelijk voor jullie komt er duidelijkheid en raken jij en de kids erdoor. Sterkte hoor!!!
_________________
(meestal) trotse mama van Line (30 aug 2003), Pieter en Lennart (10 okt 2005)

anche · Geregistreerd op: 21 Jun 2007 Berichten: 21

Ik hoop dat er inderdaad vlug meer duidelijkheid zal komen. Moet ik op hem blijven wachten, want iedereen maar ook iedereen zegt dat hij nog op zijn knieën zal terugkomen, maar eigenlijk wil ik dat niet meer horen, want stel dat het niet zo is, dan is alle hoop voor niets geweest.

Maar ik zal proberen de moed er in te blijven houden, hoe moeilijk dat het soms ook zal zijn.

_____________________________

mama van Robin(15j) Jochem, Jorn en Kim (12j)