het wordt zwaar voor de papa

Jipenjanneke · Geplaatst: Di Jul 08, 2008 12:19 pm Onderwerp: het wordt zwaar voor de papa

Zoals jullie al weten, werkt m'n man in volcontinu shiften: 7d op rij, 2d, en tijdens die 7d doet hij zowel vroeges, lates als nachten. die 2d vrij, zijn eigenlijk 1.5, omdat hij altijd stopt met nachten, en nog tot 's middags slaapt.

Hij is in februari van ploeg moeten veranderen, van een supercollegiale ploeg naar een ploeg waarin mensen zitten die wachten op hun pensioen, hun job erg letterlijk nemen (is ergens niet slecht, maar er kan niet gelachen worden), constant op hem zitten te vitten (ja, gij komt van die ploeg, gij weet ni wat werken is, terwijl m'n man een erg nauwgezet iemand is en zijn job ook wel serieus neemt, én af en toe graag lacht). Kortom, hij sleept zich naar 't werk. Ik was in die periode aan het recupereren van m'n zware postnatale depressie, en hij wou voor 200% voor mij en de kids zorgen, naast zijn job. Wat hij voortreffelijk heeft gedaan, hij is mijn rots in de branding geweest.

Maar nu, na de verhuis (en de miserie die we met dat kot al hebben gehad), lijkt het erop dat hij de moed wat aan het verliezen is. Op alle vlak. Hij telt de dagen af tot aan z'n weekje verlof, neemt z'n hobby's niet meer op (heeft een flink pak aan eigen tijd ingeleverd voor mij en de kids, maar was z'n lopen al aan het herpakken. Nu krijg ik hem de deur niet meer uit), vindt het zwaarder en zwaarder worden met de kinderen - ook al ziet hij ze doodgraag en er veel mee speelt - hij wil niet meer horen over een eventueel nrke 3. Terwijl ik er nu net wat aan het doorkomen ben, de kids terug leuk vind (ok, het blijft zwaar), en stillekesaan denk aan binnen dit en 2j terug een boeleke.

Dit onderwerp vermijd ik nu, en ik kijk voor hem al een tijdje uit voor ander werk (da's nu eenmaal mijn job), maar wil hem op een andere manier ook wat ondersteunen en weet niet goed hoe. Van een weekendje weg met z'n 2 wil hij niet horen (financieel), wil de meeste klusjes zelf doen, terwijl hij het niet rustig kan doen met onze kids, vitamines krijg ik hem niet verkocht, elke keer als ik zeg, ga even lopen, dat zal je deugd doen, wil hij niet, is hij te moe... Ik probeer hem zoveel mogelijk te laten slapen smorgens, en de kids alleen klaar te maken, maar hij wordt soms toch wakker. En dan is hij knorrig omdat ik het alleen heb willen doen (hij wil ook niet meer meemaken wat we meegemaakt hebben)

Het is zo'n schat, ik voel alleen dat het zo niet langer meer kan. Tips?

Een bezorgde echtgenote
_________________
Ann, Mama van Tinne en Wouter °09-08-07

Vlinderelf · Geplaatst: Di Jul 08, 2008 1:04 pm Onderwerp:

Zo te lezen is hij stilaan in een burn-out of zelfs depressie aan het geraken. Ik denk dat je best eens met een dokter praat over wat je best doet of hem naar de dokter probeert te krijgen voor bijvoorbeeld op zn minst een bloedonderzoek.
Het is vrij normaal dat hij nu wat oververmoeid aan het geraken is met al wat jullie al hebben meegemaakt... Probeer hem dat duidelijk te maken en vertel ook hoe jij je voelde en wat je nu bij hem ziet gebeuren... Misschien heb je het allemaal al geprobeerd. Dit zijn geen simpele situaties waar een een simpele oplossing voor bestaat he?
_________________
Mama van Ella & Yane °23/01/08
(Yane stierf op 9 februari aan een hartafwijking)

Jessie · Geplaatst: Di Jul 08, 2008 1:37 pm Onderwerp:

probeer hem inderdaad te overhalen eens te rusten, al is het eens met een vriend een pint gaan pakken (of iets anders).
Een man kan niet altijd even gemakkelijk zijn gevoelens kwijt als een vrouw. Wij zetten ons eens een potje te janken, maar ik zie mijn ventje dat niet doen.
Hij moet terug zijn hobby's opnemen!!! al is het er al 1tje, eventjes weg kan deugd doen.
Probeer toch eens een weekendje of zelfs maar 1 dagje eens erop uit te trekken, hoeft niet duur te zijn hé.

Ik merk soms bij M ook dat hij moe is en even rust wil, hij kan dan de kinderen moeilijker verdragen en reageert heel fel.
Hij gaat squashen en dat lijkt hem op te luchten ook al heeft hij geen zin om te vertrekken wegens te moe, zelfs eens een weekje om 21h in bed kruipen doet al zijn wonderen.
2x per jaar neemt hij zelfs een vitaminenkuur (stomme bruistabletten zoals de kinderen) maar dat geeft hem wat extra energie en dat doet veel.
Wij genieten soms van gewoon eens een avondje een filmpje meepikken en gezellig iets kleins gaan eten. niet al te duur en toch reuze ontspannend en gezellig enkel wij 2!!
_________________
Jessie - mama van Kaat en Tess - "mijn 2 engeltjes" (07/09/05)

jakke · Geplaatst: Di Jul 08, 2008 1:53 pm Onderwerp:

ja volgens mij is hij nu aan de beurt en zit hij erdoor.hem steunen en hem zeker erover aanspreken hoe jij je toen voelde en dat je het echt ni ziet zitten dat hij het zelfde moet doorstaan als jij.
maar hij moet echt de deur uit gaan en zijn hobby's terug opnemen en zeker eens langsgaan bij de dokter,heeft misschien gewoon ijzer tekort
_________________
mama van rani (3-10-96 ) robby (30-4-98 ) en roy (30-4-98 )

Jipenjanneke · Geplaatst: Di Jul 08, 2008 2:03 pm Onderwerp:

Ik ga 't hem vanavond eens voorstellen, het ligt me echt op m'n maag. Dit weekend heeft hij de late, en vroeger ging hij dan met z'n neef iets drinken. Zal die gast eens aanspreken, zelf gaat hij toch niet willen. En dan laat ik hem zondag lekker liggen tot we gaan wandelen met de hond (hebben dogsitdienst: oma en opa zijn even op reis, en wij zorgen dan als liefdevolle 'ouders' voor onze kleine Grote Zwitser (iets groter dan Sint-Bernard))
_________________
Ann, Mama van Tinne en Wouter °09-08-07

twinneke · Geregistreerd op: 30 Sep 2006 Berichten: 326

Een dagje ertussenuit met het gezin kan ook wonderen doen...Of inderdaad eens iets met jullie tweetjes plannen?
_________________
Mama'tje van de olijke tweeling Ella en Louise (04-07-2006)

gyt · Geplaatst: Di Jul 08, 2008 6:56 pm Onderwerp:

een weekendje weg hoeft niet duur te zijn! Je kan je weekendje weg ook zien als 'weg van de kids' (hoor mij Rolling Eyes

ben daar zelf zo'n moeilijke in, maar ik weet wel dat het deugd kan doen!). Lees: vraag aan je (schoon)ouders om de kids een weekendje bij te houden en blijf lekker met zijn tweetjes thuis. Of, als je dan aan het huishouden zit te denken: vraag aan je (schoon)ouders dat zij thuis op de kids komen passen, en gaan jullie naar hun huis op weekend.

Mijn ventje is nogal stressbestendig, en zelfs met de bevalling en alle complicaties daarna, en het overlijden van zijn papa 9 dagen nadien (met alle complicaties daar dan weer rond) heeft hij het volgehouden. Maar hij heeft wel, een half jaartje na de bevalling, het initiatief genomen om elke week één avond iets te doen met één van zijn vrienden: soms sporten, soms filmpje, soms iets drinken. Daar kon hij zich aan optrekken... Nu voelt hij precies minder fel die behoefte, of toch niet meer systematisch, is het meer in functie van onze agenda. En hij kijkt ook enorm uit naar zijn vakantie, in zijn eentje (nu ja, met zijn beste vriend) een week trekken in scandinavië. Dat viel vorig jaar in het water door zijn knie, en dat heeft hij wel gemist.

Misschien moet je, als dat kan, zijn vrienden inschakelen, dat ze hem wat meer spontaan komen uithalen bij je thuis?
_________________
(meestal) trotse mama van Line (30 aug 2003), Pieter en Lennart (10 okt 2005)